De wolf leeft in groepen met een sociale structuur, vaak bestaande uit een ouderpaar en hun nakomelingen. Wanneer de jonge wolven volwassen worden, kunnen ze de groep verlaten om hun eigen roedel te vormen. Wolven zijn territoriaal, en gevechten om territorium kunnen soms fataal aflopen. Ze vertonen coöperatief jachtgedrag en zijn zeer communicatief; typisch gedrag is het “huilen“. Wolven jagen op grote hoefdieren zoals herten, elanden, rendieren en wilde zwijnen. Ze eten ook kleinere knaagdieren, aas en soms voedsel van mensen.

De wolf is een specialist wat betreft prooidieren. In roedelverband wordt bij voorkeur gejaagd op de grotere hoefdieren, zoals elanden, edelherten, reeën en wilde zwijnen, afhankelijk van het aanbod in een gebied. Hij eet tevens knaagdieren, haasachtigen, en vogels, maar ook aas en afval. Bij een onderzoek naar het menu van Pools-Duitse wolven bleek dat ree ongeveer de helft van het menu beslaat, edelhert dertig procent en wild zwijn ongeveer vijftien procent. Kleinere dieren beslaan slechts vijf procent van het menu.

Bron tekst: wikipedia / foto’s Gerrit van de Velde

Het bericht Mooie ontmoeting met de wolf! verscheen eerst op Website photovandevelde.com.

Wat is de bronsttijd?
De bronsttijd is de paartijd van de edelherten. In deze periode laten de mannetjes luid van zich horen. Met hun geburl proberen ze indruk te maken op de hinden en houden ze rivalen op afstand.

Het geluid is moeilijk te missen: laag, hees en krachtig. Soms klinkt het van ver over een open veld, soms lijkt het tussen de bomen te blijven hangen. Vooral in de stille uren rond de ochtend en avond komt het Veluwse landschap ineens heel dichtbij.

Burlen is maar één onderdeel van de bronst. De mannetjes veranderen ook zichtbaar. Ze worden gespierder en dragen langere haren rond hun hals. Soms meten twee herten zich met elkaar en komen de geweien tegen elkaar. En deze gevechten gaan er hart aan toe!

Bron: tekst: veluwe.nl foto’s: Gerrit van de Velde

Het bericht Bronst bij de edelherten. verscheen eerst op Website photovandevelde.com.

Variabel van tekening en kleur. Buizerdachtig, maar met langere staart met scherpere hoeken; smalle, uitstekende kop; langere handvleugel. Houdt vleugels niet in zwakke ‘V’ bij cirkelen en vliegt met soepele vleugelslagen. Staart met drie dwarsbanden (vier bij jonge vogels).

Leefgebied.
Loofbossen en gemengde bossen, met open plekken, heide, hoogvenen en graslandjes. Ook moerasbos en kleinschalig cultuurland met bos. Op trek overal waar te nemen. Overwintert in bossen en bossavannen in tropisch Afrika.

Voedsel.
Vooral sociale wespen met grondnesten, soms ook boomnesten (eet vooral de larven en poppen). Zoekt wespen- en hommelnesten tijdens vlucht of vanuit een uitkijkpost en graaft ze daarna uit. Raten worden meegenomen naar het nest. Verder ook andere insecten (kevers), kleine zoogdieren, reptielen, eieren en jongen van vogels en bij slecht weer amfibieën (kikkers vooral).

Bron: Tekst: Vogelbescherming.nl Foto’s: Gerrit van de Velde

Het bericht Wespendief voor de camera. verscheen eerst op Website photovandevelde.com.

In heel noordelijk en westelijk Europa komt de vlinder als trekvlinder voor. Hij wordt ook aangetroffen in België en Nederland, maar het is hier geen algemene soort. In België is de vlinder permanent gevestigd in het zuidoosten van het land en kan overal als zwerver worden aangetroffen. In Nederland was er in de jaren 1980 alleen nog een flinke populatie in Limburg. Daarna zijn de waarnemingen in zuidelijk Nederland sterk toegenomen. Zwervende koninginnenpages worden in de jaren 2010 steeds vaker ten noorden van de grote rivieren gezien, in de lente ook nakomelingen er van. Tot op de Waddeneilanden worden soms exemplaren waargenomen

De vliegtijd in België en Nederland is van maart tot en met oktober. De temperatuur is een belangrijke factor voor het voortplantingssucces van de vlinder; in warme jaren zijn er meer generaties dan in koele jaren. In Groot-Brittannië komt meestal één generatie per jaar voor en in warme jaren twee, in Nederland zijn twee generaties gebruikelijk, in warmere jaren kan dit oplopen tot drie generaties. Na warme lentes worden er beduidend meer koninginnenpages waargenomen in Nederland. Een droge lente leidt echter tot minder vlinders.

Bron: Tekst Wikipedia For(s) : Gerrit van de Velde

Het bericht Koninginnenpage. verscheen eerst op Website photovandevelde.com.

Deze prachtige foto’s zijn te bewonderen t/m 18 september 2026.

Het bericht Opening NATIONAL GEOGRAPHIC fotoexpositie. verscheen eerst op Website photovandevelde.com.

Bijeneters vind je vrijwel altijd in de directe nabijheid van rivieren of plassen met steile oevers. Daarin wordt – liefst in een los kolonieverband – het nest gemaakt. Bijeneters graven een nesttunnel uit in een steile wand. Soms broeden bijeneters ook op een nagenoeg vlakke grond met een zeer flauwe helling, zoals in zandige wegbermen. Ze komen in verschillende biotopen voor: open parkachtige bossen met struikgewas, weilanden en akkers met kruidenrijke randen, bosranden en andere habitats zoals zandafgravingen. Bijeneters broeden overigens vrijwel nooit op dezelfde plaats als oeverzwaluwen, die bodems met een tamelijk grove partikelstructuur kiezen. Bijeneters prefereren fijner zand of leem.

In Nederland zien we meestal solitaire vogels of duo’s, een enkele maal groepen tot een tiental of meer. Bijeneters overwinteren in Afrika, maar er zijn twee geografisch verschillende ‘deelpopulaties’. Broedvogels van het Iberisch Schiereiland, Frankrijk en Noordwest-Afrika overwinteren in West-Afrika, ten noorden van de Evenaar. Vogels uit Oost-Europa trekken naar zuidelijk Afrika. Ze trekken overdag in groepen en vliegen meestal hoog.

Opyrights Tekst: vogelbescherming.nl / Foto’s: Gerrit van de Velde

Het bericht Bijeneter in Nederland! verscheen eerst op Website photovandevelde.com.

Het bericht Gele kwikstaart in tulpenvelden. verscheen eerst op Website photovandevelde.com.

Het bericht IJsvogeltjes activiteiten. verscheen eerst op Website photovandevelde.com.

De vogels vliegen luid roepend achter elkaar aan, dan hoog tussen de bomen, dan weer vlak over het water, daarbij vrijwel elke bocht van de beek volgend, vrijwel zonder er één af te snijden.

Wanneer er een geschikt wandje gevonden is, kan het graven beginnen. Het eerste stukje aarde wordt weggepikt door voor de wand vliegend stil te hangen, het zogenaamde bidden. Langzaam ontstaat zo een centimeters diepe gang, waar de ijsvogels net in kunnen kruipen.

Om zijn eieren en later de jongen goed te beschermen, graaft de ijsvogel zijn nest in een steile wand. Door de smalle gang zijn de eieren beter beschermd tegen de grotere rovers, de steile kant maakt het bijv. een hermelijn of bunzing moeilijker om het nest te betreden en de eieren of jonge ijsvogels te roven.

Tekst: ijsvogels.nl / foto’s Gerrit van de Velde

Het bericht Activiteiten van de ijsvogel. verscheen eerst op Website photovandevelde.com.

Hagedissen blijven meestal klein, de meeste soorten worden inclusief staart niet groter dan 50 centimeter en slechts weinig soorten bereiken een lengte van meer dan één meter. De meeste hagedissen zijn groen tot bruin van kleur en hebben een afgeplat lichaam met een duidelijk te onderscheiden kop en staart en vier goed ontwikkelde poten.

Bron tekst: wikipedia / Foto’s Gerrit van de Velde

Het bericht Hagedis warmt zich op in het zonnetje. verscheen eerst op Website photovandevelde.com.